Aklımda neredeyse 40.000 tane şey vardı. Ama ne zaman klavyenin önüne gelsem hepsi gidiyor. nereden başlayacağımı bilemiyorum.
Öncelikle trn ile kuzenim barıştı. Hayırlısı tabi kii. Bi arkadaşım ben ve o ikisi biraz takıldık pazar günü. Sonra kuzenimle teyzemlere geldik falan. Neyse sanırım ben psikolojiyi bozdum. 2-3 gün boyunca istemsizce ağladım.
Babamın kuzenine gitmiştik. Yeni eve taşınmışlar. Pardon ev demek ayıp olur. Saray yavrusu mübarek. Ufff. Orada bana bi sıkıntı bastı ki anlatamam. Eve geldik başladım ağlamaya. Neyse sonra rahatladım ama kuzenimle teyzemlere geldiğimizde de aynı şey oldu. Çok garipti. Baştan bi sıkıntı geliyor sonra ağlıyorum falan. Neyse ki şimdi düzeldi.
Bugün yaşadığım bir olayı da anlatmak istiyorum. Sınıfta kızlarla oturuyoruz falan. Benim telefonumun duvar kağıdı da ders programımız. Evet çok saçma ama hepsi üşengeçlikten. Neyse bi kızın dikkatini çekti. Aldı baktı gülmeye başladı bu ne ya dedi falan. Açıklamamı yaptım. Sürekli açıp bakmak zor geliyor bende duvar kağıdı yaptım dedim. Bi kaç kişi mantıklı dedi ama bu akıllı gülmeye devam ve bana koyan laf : '' Bu kadar mı yalnızsın? '' Evet dedim.
Ne kadar kötü bir şey ya. Yalnızlığımın yüzüme vurulması. Neyse bi önemi yok. Morali bozmak yok. Bunalımdan yeni çıktım. Hiç gerek yok şimdi tekrar bunalımlara...
Abimi seviyom. nokta
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder