Yazıyor...

Üniversite...
Değişik bir yer. Aslında bir yandan iyi de. Yeni insanlar hayatında daha çok yer almaya başlıyor. Liseden kimse kalmadı mesela yanımda. Neredeyse kimse. Kıvırcığımız var sevgilim var koyun bakışlımız var o kadar. Herkes farklı bir köşede hayat kurma çabasında. 
Üniversite hayatından pek bir şey anlayamadığım doğrudur. Sebepse bir yandan işte çalışmam. Salı günleri öğleden sonra boş mesela ama iş işte. Para kazanıyoruz. Ne çok değiştim yahu. Ben bile farkındayım. 2 sene boyunca ay koşu yapalım, ay yürüyüş yapalım, zayıflayalım... diyen ben işe başladım,zayıfladım,üstüne para kazanıyorum. Kim derdi ki çalışacağım. Ben bile demezdim.

Mutluluktan sanırım yazasım da gelmiyor ki artık. İnsan mutluyken yazabilir mi? Ben yazamıyorum. Bi içim sıkılacak. Bir daralacağım ki yazayım. Derdimi anlatacak insan bulamayınca kağıtla paylaşayım duygularımı. Ama maaşallah her şey çok iyi bu aralar. 

En çok doğum günümde gelen bir sürü petitoyu sevdim :* 100-150 tane var sanırım. Bir sürü işte ahaha :D 

Sevgilimle de çok güzel gidiyor. 10 gün sonra 6 ay olacak işte. Resmen bana 6 ay dayandı yahu. Şurda tozlu geçmişime baktıktan sonra en uzun ilişkim ilan ediyorum ve çok seviyorum gerçekten.

Neyse benden bu kadar daha bankayla işlerim var onları halletmem gerek. Öptüm. kib. by...

Bir Varmış Bir Yokmuş , Bir Yokmuş Hep Varmış

Resmen ben neymişim be abi uaaa ! diye yazıya giriyorum giiirdimm...

Arada bir eski yazılarımı okuyorum ne var ne yok diye şimdi yeni bir olayla geldim :) Heyooo :))))

Bim bam bom çok şükür dostlar benimde artık bir sevgilim var... Bir zamanlar sayıp sövdüğüm insanlar en yakınım. Canım ciğerim dediğim insan en uzağım oldu. Hepsini anlatıcam :)

Geçen sene aslında bahsetmişim ya ne bileyim bana deselerdi seneye bu dediklerinin hepsini yutucaksın inanmazdım. Hadi len derdim. Ama her şey zamanında işte. Birazda benim ayran gönüllülüğüm. Ama Allahtan hayatımda birisi varken herkes hiç oluyor. Sevdiceğim <3. 

Olay 15 Mayıs 2014 tarihli. Aslında 14 mayıs da sayılabilir hatta 13 mayısta kıvılcımlar oldu. Kocamaaaan 4 saat konuştuk telefonda. Hani bir sonuca varılacak ama her şey bende. Gitsin istemiyorsun ama yanlış bir şey de yapmayayım. Hep benimle olsun ama ya kötü bir şey yaparsam. Konuşmayı kesmeyelim ama emin değilim. Bla bla bla... Son bi kavgamız oldu bizim saçma sapan bir olaydan. Ondan sonra işler değişti zaten. Konuşmadık 5 gün kadar sanırım. Ama hep bekledim gelsin konuşalım diye. Sonra iş başa düştü. Ben gittim. O günden sonra işte hep bi konuşalım,gelsene. Eve geliriz mesaj atmak için bahaneler. Biliyorum o yazmaz. Yazmama nedenini de biliyorum. Her neyse o can ciğer insanla konuşmam gerekiyordu her şeyin tas tamam olması için. Evet baştan çok istemedim. Engelle beni yanlış bir şey yapmayayım dedim . Boşluğa düştüm diye olmasın dedim ama sonra emindim yani olurdu. Gittim konuştum tamam dedi arkandayım. Onlara kalmaya gidecektim. O yüzden söylememiştim artık sevgilim olduğunu. 2 gün öncesinden planlamıştık ama unuttu söylememiş. Bende biraz sinirlendim. Yüzüne karşı söylemek istemiştim. Dostuma neden klasik bir mesajla haber vereyim ki? Sonra söylemedim sonra da unuttum. Bana dediği son bi söz vardı işte. ''Bunu durumundan ve fotoğrafından öğrenmek çok güzel oldu.'' Ondan sonra bir ton şey söyledim. Ama cevap vermedi. Arkadaşlığımız bitmesin istedim. Ama o istedi. Kendimi çok kötü hissettim. Eksiktim resmen. Mutluyum ama eksik. Bu kadar kızmamalıydı bence. Dostluk bunu gerektirmezdi. 3-5 gün sonra onunla ilgili çok büyük şeyler geldi kulağıma ama inanmak istemedim. İnanmadım da. Daha önce de olmuştu böyle şeyler. İnanmamıştım. Tamam sinirliydim ama inanmadım.

1 hafta oldu konuşmadık. Dedim arayayım ne olcaksa olsun. Kesinliğe kavuşsun. Yaklaşım 10 kere aradım. Arada bir tanesini meşgule attı. Sonra büyük ihtimalle telefonu sessize alıp attı bir yere. Ağlaya ağlaya aradım. Dedim ne olur açsın. Sonra açmadı... Mesaj attım. Cevap vermedi. Anlaşılan her şeyi silip atabildi. Ne mutlu. Bi süre sonra sinirlenip sildim bazı şeyleri. Fotoğrafları, mesajları.. Beni önemsemeyeni önemseyemezdim. Bir gün uyandığımda engellenmiştim. Twitter,Instagram belki başka yerlerden de. O zaman daha iyi anladım bittiğini. Sadece bir dost kaybetmedim ki ben. Bir çok şeyi kaybettim. Zaman geçtikçe gitti her şey. Hayatımda ilk defa fotoğraf yaktım,kestim... Çok değer vermiştim ama o silebildi. Bende yapabilirim dedim. Yaptım. Numaramı değiştirdim ama bu onunla alakalı değil. Birden esti aklıma. Resmen yok artık.

Sınavlar açıklandığında aradı. Şok oldum. Kötüymüş sınav sonucu. Çok konuşmadık zaten.Ama eğer okursan canım ciğerim kusura bakma arkamdan sayıp söversin,dalga geçersin, belki olayları farklı anlatırsın ama bende böyle bütün olaylar. Kendine iyi bak ne diyeyim. 

Sonra sevdiceğimi anlatayım. Şapşiriğim ya. Resmen hissediyorsun sevdiğini. Bende seviyorum doğruya doğru. O yanımdayken her şey çok farklı. En zor günlerimde yanımda. 1.5 ay kadar oldu işte. Mutluyum ama artık eksik değil. Daha öncekiler de neymiş yahu diyorsun. Düşünün İzmirden vazgeçtim. O kadar diyorum :) 
Dedim ne İzmiri otur oturduğun yerde. O yoksa neresi güzel gelebilir ki? Şimdi de aynı bölüm hayalimiz var. Bakalım hayırlısı. O 4 saatlik konuşmadan sonra her şey değişti işte. Beraber uyuyoruz artık diyebilirim. Teşekkürler Viber :)  

Çok açık söyleyebilirim ki İt kim ya dedim. Neden bu kadar takmışım onu. 

Diyorum ya bana geçen sene deseler her şey tersine dönecek hadi be git işine derim. Ama oluyormuş. İyi ki de olmuş. Boş verin keşkeleri. İyi kilere bakın. İyi ki şimdi.

yaşama belirtisi

Yazı yazmadığım halde bloğuma girenleri öpüyorum canlar. Ygsye de az kaldı oturup ağlayacağım. Anlatacak çok şey birikti. Ama az kaldı...